İnsanın hayatını tatlandırabilecek yegane sebeplerin başında Allah-u Teala'nın bahşettiği en güzel nimetlerden bir tanesi olan evlat geliyor dersem sanırım uygun bir tespit yapmış olurum. Bir çiçek tohumunu bile toprağa ektiğinizde ona özenle bakar, suyunu ve ışığını ihmal etmez ve heyecanla onun toprağı yarıp çıkmasını beklersiniz. Hele toprağın üzerinde o ilk yeşil başını gördüğünüzde sevinciniz ikiye katlanır ki daha çiçek bile açmamıştır. İşte bundan sonraki tüm evreleri sizin için birer sevinç sebebi olur ve her aşaması size mutluluk verir.

Düşünün, buraya kadar olan kısacık tanımlama sadece bir çiçek için yapılan tanımlama ve içimizde hissettirdiklerinin sadece bir özeti. Bir çocuk derseniz de artık gerisini siz düşünün, onu ilk kucağınıza verdiklerindeki cennet kokusu, ağlaması, gülmesi içinize ifade edemeyeceğiniz sımsıcak duyguları akıtır. Her gün, her ay, her yıl gözünüzün önünde tıpkı toprağı yaran bir çiçek filizi gibi adım adım büyümesini gözlemlersiniz. Belki de en güzeli beraber yatağa yatıp uyuduğunda, burnunuzu onun burnuna dayayıp, onun verdiği nefesleri siz içinize çekersiniz ki nefesini bile yazık etmezsiniz. :)

Birazcık daha ele avuca gelmeye başladığında onunla çeşitli oyunlar oynar, onu güldürmek sizin gülmeniz, onun küçük sıkıntıları sizin sıkıntınız olur. Canı yandığındaki can yangınınızın ifadesini de ta ciğerinizde hisseder ona gelecek olan her olumsuzluğun size gelmesini dilersiniz. O büyüdükçe siz adeta daha da küçükleşir ondan daha fazla çocuk olur ve işiniz gücünüz artık evde onu güldürmek, mutlu etmek ve odanızı onun sesi ile doldurmaya çabalarsınız.

Ardından senelerin ne kadar hızlı geçtiğini onun daha doğduğu aydan itibaren, her ay çektiğiniz ve ay ay, sene sene klasörlediğiniz resimler ve videolarda görerek birazcık da çocuğunun büyümesi ile tekrar baba moduna yavaş yavaş ve istemeyerek bürünmeye başlarsınız. Tabi bu bürünüş yine de sizin, onun yüzündeki tebessümü yitirmesine mahal vermeksizin hep "O" odaklı olur. sonraki düşünceniz de hep "İnşaallah Allah-u Teala'nın razı olacağı bir kul" olması temennileri ile geçer. Bilirsiniz, Rabbini bilen neyi bilmez, neyi kaybeder ki?

Ben bu duyguyu tam olarak üç kere yaşadım, bir tanesi elimden çekip alınan, koparılan bir gül gibi olan kızım "Nazlıcan" bir diğeri Hamza ve sonuncusu da Ubeydullah. Nazlıcan derken bu nedenle içim titrer, oğullarım onu hiç görememiş olsa da ona "ABLA" derler, her ne kadar dokunamadıkları ve göremedikleri, sadece bir kaç resim olsa da. Aslında yazımın başlığının beni buralara kadar götüreceğini bilmeksizin yazdığım satırları gözden geçirince içinde yatan farklı sevgi ve hüzün ifadesi beni mutlu etti. Ki ben internet ortamında yazdığım binlerce yazı içinden sadece bu yazı vesilesi ile gerçek anlamda kendimi ifade edebildiğimi gördüm.

Neyse, şimdi Hamza 6. yaşına girdi ve ben oğluma hediye ettiğim ilk yazımı da böylece yazmış ve kendisinin halen okuyamayacağı ama bir kaç sene sonra okuyacağı bir blog yazısı ile selamlayayım dedim. Tabi ubeydullah için de yaş günü geldiğinde yazacağım, nazlıcan için ise artık benim yazılarımın bir kıymeti olmadığından ona ta içerimden, en derinden tam 9 senedir yazdığım ve artık romanlaşabilecek kadar olmuş hislerimi içimde taşıyarak her geçen gün de o romana sayfalar eklemekle meşgul olacağım.

Heee... unutmadan bu da hamza :)