Bu akşam oturup eski albümleri kurcaladım biraz. Siyah beyaz fotoğraflara baktım ve sonra dönüp son 1 yılda çekilen fotoğraflara bir göz attım. Gülümsemeler hep bana farklı geldi. Renkli fotoğraftaki insanların yüzleri de öyle. Hayattaki sıkıntılarını bir gülümseme altına sıkıştırılmış belki de sahte yüzlerdi.

İletişim dedim bu yazımda en etkilisinden. Geçenlerde bir arkadaşımı ziyarete gittim. İşyeri bir iş hanının 3. katında kalabalık bir caddeye bakan bir yer. Caddeyi izlemeye koyuldum ve şunu farkettim sevgilisinin elinden tutmuş gezenler hariç " insanlar hep tek " yürüyor. Birbirine selam veren bile çok az, yok denecek kadar. Eskiden insanlar birbirlerine yardım için ellerinden geleni yapıyorlardı şimdi ise çıkar ilişkisi olmadığı sürece kimse kimseye selam bile vermiyor. Bazı değerlerimizi kaybettiğimizin farkına varmamız gerekiyor artık. Bu gidişatın altında bile iletişim kopuklukları yatıyor kanımca. Adama nasılsın diye sorduğumda surat bir karış "nasıl olayım işte" diyor ve geçiyor.

Peki nasıl düzelir diye sorduğumda ise kendime, aklıma etki tepki prensibi geliyor. Taşı suya attığınızda nasıl dalgalar taşın suya düşüş hızına göre yayılıyorsa çevrenizdeki insanları bile mutlu etmek sizin ellerinizde. Çok ufak ve etkili bir yöntemiz paylaşmak isterim sizinle. Bu yazıyı okuyorsanız eğer bundan sonra 12 saat boyunca konuştuğunuz, selamlaştığınız herkese güler yüzle cevap verip sadece gözlerine bakın. Denemekle bişey kaybetmeyiz emin olun, ne kazanacağımızı da denedikten sonra hep birlikte görelim. Hatta deneyenler yorumlarını yazsınlar :)

İnsan olduğumuzu en fazla iyilik yaparken hissederiz. Karşılık beklemeden, çıkar ilişkisi olmayan iyiliklerden bahsediyorum. Bir abimden duymuştum bu cümleyi : " Eğer hayatınızda gerçek yüzünüzden başka bir maske takmak zorundaysanız belli bir müddet sonra hangisinin gerçek yüzünüz olduğunu unutursunuz". O nedenle iletişimin temeli doğal olmaktan geçiyor.

Hayata kendinizi nasıl bağlarsanız, ne kadar sağlam taşlar üzerine köprü kurarsanız o kadar sağlam yollarınız olur. Düşen bir çocuğu kaldırmak ona destek olmuşsunuz gibi görünür ama yapacağınız önemli hatalardan bir tanesidir. O yüzden düştüğünüzde kimsenin sizi kaldırmasını beklemeyin, hayata inat kendiniz kalkın o yerden ve inadına gülümseyin :)