Günlük yaşantımızda en sık kullandığımız cümledir belki de "İyi günler dilerim" ve daima da tanıdıklar arasında bir selamlaşma yöntemi olarak kanıksanmıştır. Aslında birbirini hiç tanımayan insanların birbirlerine karşı gösterebileceği bir nezaket ölçüsünü de yansıtabilecek olan bu cümleyi her nedense sadece tanıdıklar birbirlerine kullanıyorlar günümüzde. Sabah sabah nereden çıktı bu mevzu gibisinden bir garipseme ile bu satırları okuyor olabilirsiniz. Aslında böyle bir yazı yazma düşüncem de olmamasına rağmen otobüsle işime giderken yaşadığım ve gözlemlediğim basit bir ayrıntı, bu yazıyı yazmaya itti beni. Haliyle de bu ayrıntı beni düşünmeye ve aslında pek de farkında olmadığımız, yitirdiğimiz bir değeri bana hatırlattığı için bu ayrıntıyı önemsiyorum.

Otobüse annesi ile beraber yaklaşık olarak yaşı 15 yaşında bir genç arkadaş bindi. Görüntüsünden de anlaşılabileceği gibi bu genç arkadaş bir otizm hastasıydı. Annesi ile sürekli bir şeyler konuşuyor çok erken kalkmış olsa gerek sık sık "Uykum var" diyordu. Daha sonra koltuklardan bir tanesi boşalınca oturmak istedi annesi ise çok yakında ineceği için "İneceğiz oğlum" diyordu ama genç arkadaş gerçekten kendini yorgun hissediyordu ve bir çırpıda boş olan koltuğa oturdu. Yanında oturan kişiye de çok uykusu olduğunu söyledi ve söylerken de gayet sempatik ve cana yakın bir yüz ifadesi ile bunu söylüyordu. Arkasından, diğer yanında oturan ve hemen arkasında oturan insanlara da kısacık bir şeyler söylüyor yine söylerken de dikkat çekici bir sıcaklık ve tebessüm ile söylüyordu.

Annesinin de dediği gibi kısacık bir yolo almanın ardından inecekleri durağa geldiler ve genç arkadaşta kalktı. O bir şeyler söylediği 3 ayrı kişiye tek tek "İyi günler dilerim, iyi günler dilerim, iyi günler dilerim" diyerek kapıya doğru yöneldi ve inerken deyine onların tarafına bakarak "Güle, güle" dedi. O insanların ve farkında olan diğer insanların yüzlerinde de bir gülümseme bırakarak genç arkadaş otobüsten inmişti. İnsan belki de ilk bakışta bu genç arkadaşa otistik olması sebebi ile biraz acıma birazcık da buna bağlı şefkat ile bakabilir. Ancak takındığı o tavrı ile tamamen sağlıklı olan bizlere de aslında güzel bir örneklik teşkil etmişti. Belki de acınası durumda olanın asıl bizler olduğunu göstermişti. Oysa, gerçekten de insanların birbirlerine sabahları "günaydın" veya "merhaba" demesi içinmutlak olarak birbirlerini tanımaları mı gerekiyordu ki, cevabı tabiki de kesinlikle hayır. Ancak geçen zaman ve insanların içinde bulundukları şartlar vb. durumlar insanları birbirinden bu denli kopuk ve kalabalık yanlızlıkların içine hapsetti.

Birisi size durduk yere merhaba dese, "acaba beni nereden tanıyor?" diye düşünür, bu merhaba'yı bu sebeple sorgular duruma geçiyoruz. Oysa aynı otobüsü paylaştığınız insanların çoğu da genelde her sabah karşılaştığınız insanlar bile olsa, bu kadarı bile bizi birbirimize selam vermeye itemiyor. Yurtdışına çıkan kişiler bilirler, evden çıktıklarında genç, yaşlı bir çok insan sizi tanımasalar bile sizi selamlarlar. Aslında bu olması gereken, gayet doğal bir davranış biçimi olsa da,  "Sıcak kanlı millet" olarak bilinsek de yine de garibimize gidebilecek bir davranış olması da enteresan gerçekten. Neyse lafı fazla dolandırmadan gıyabında ben o genç arkadaşıma buradan teşekkür ediyorum ki yitirdiğimiz değerlerden bir tanesini bana hatırlattığı için. Kendimi onun karşısında sağlıksız hissetmiş olsam da... He bu arada otizm ile alakalı bilgisi olmayanlar otizm linkinden kısa da olsa bilgi alabilirler.